اشاره:
نوشتار حاضر در ادامه مجموعه مقالاتي است كه از چندي پيش در واكاوي و شناخت يكي از جدي ترين آسيبها و آفتهاي تنيده شده با فرهنگ مهدويت، يعني فرقه ها و مدعيان دروغين مهدويت، به صورت سلسله وار تقديم شما كاربران عزيز مي شود. در مقالات گذشته چنانكه ديديم دعاوي و هويت پاره اي از فرق ياد شده در ترازوي نقد فرو ريخت؛ اينك برآنيم تا مدعيات كذب و هويت پوچين برخي ديگر از اين فرقه ها را بر آفتاب افكنيم؛ پس با ما همراه باشيد.
فرقه جعفريه
فرقه جعفريه قايل بودند كه برادر امام حسن عسكري(ع) <جعفر بن علي> امام است و مهدويت او را باور كردند.1
اين فرقه در چگونگي انتقال امامت از امام هادي(ع) به جعفر، برادر امام حسن عسكري(ع)، دچار اختلاف شدند و به چهار فرقه منشعب گرديدند:2
1- عدهاي گفتند امام عسكري(ع) به شهادت رسيد و پسري به جاي نگذاشت، تا امامت را عهدهدار شود؛ بنابراين تنها برادرش جعفر امام خواهد بود. اين فرقه همچون فتحيه صحت حديثي كه ميگويد: امامت پس از امام حسن و امام حسين(ع) به دو برادر نميرسد را پذيرفته بودند، ولي كاربرد آن را هنگامي ميدانستند كه امام عسكري(ع) آشكارا از خود پسري به جاي گذاشته باشد؛ چون امام عسكري(ع) بيآنكه آشكارا جانشيني معرفي كند از دنيا رفت، پس برادرش جعفر امام منصوص ميباشد.
2- دومين فرقه وانمود ميكردند كه امام يازدهم(ع) خود <جعفر> را براساس اصل بداء به جانشيني معرفي كرده است. به اين معني كه خداوند امامت را به امام عسكري(ع) سپرده بود؛ ولي پس از آن اين حقيقت را روشن كرد كه امامت نبايد به نسل امام عسكري(ع) برسد. رهبر اين گروه يكي از كلاميون كوفي، معروف به <علي بن طحي> يا <طلحي فزاز> بود؛ كه مردم را به جانبداري از امامت جعفر تحريص ميكرد.
3- عدهاي نيز معتقد شدند كه امامت جعفر از جانب پدرش تعيين شده بود و امامت امام عسكري(ع) را فاقد اعتبار دانستهاند. اين فرقه در زمان حيات امام عسكري(ع) وجود داشتهاند و بعد از شهادت امام عسكري(ع) اقتدار بيشتري پيدا كردند. <علي بن احمد بشار> رهبر اين فرقه بود.
4- گروه چهارم، معروف به نفيسيه معتقد بودند امام دهم(ع) پسر بزرگش محمد را وصي خود تعيين كرده است. چون محمد در زمان حيات پدر درگذشت، با دستور پدر، جعفر جانشين او شد و علم سري، سلاحهاي مورد نياز جامعه و وصايت را به غلام جوان و مورد اعتماد خويش، به نام نفيس، سپرد و به او سفارش كرد كه آنان را پس از مرگ پدر به جعفر بدهد. جعفر خود مدعي شد كه امامت از جانب برادرش به او رسيده است.
پي نوشت ها:
1. الغيبه، شيخ طوسي، صص 222 و 225.
2. تاريخ سياسي غيبت امام دوازدهم(عج)، جاسم حسين، صص 108 - 105.
افزوده شده در تاریخ: 11:34:03 - 1389/05/04
|
