کودکان برخي از صفات و خصيصه هاي خود را از طريق ژن و برخي از آنها را به صورت اکتسابي دريافت مي کنند . به نظر مي آيد توانايي برقراري ارتباط تحت تاثير هردو اين عوامل تشکيل مي شود .اما بايد پدران و مادران بدانند که به صرف داشتن يک خصيصه ذاتي راه تغيير و تحول و اصلاح بسته نيست و با شيوه هاي موثر مي توان رفتار هاي مثبت و موثر را در کودکان به وجود آورد. برقراري ارتباط در کودکان از اهميت خاصي برخوردار است چه اينکه کودکان از اين طريق مي توانند هويت يابي نموده و اعتماد به نفس خود را بالا ببرند و خواسته هاي خود را نيز برطرف کنند .لذا اين ما هستيم که در وهله اول به عنوان والدين بايد مهارت هايي را براي تشويق آنها به ارتباط با ديگران به کار گيريم. يکي از مواقعي که به ارتباط کودک نياز داريم ، زماني است که قصد داريم ارتباط را با هدف آموزش يا درمان آغاز کنيم و او هدف ما را برآورده نمي سازد .

پيشنهادهايي براي تشويق کودک جهت برقراري ارتباط :

• يک غذاي خوشمزه را جلوي کودک بخوريد بدون اينکه به او پيشنهاد دهيد.

• يک اسباب بازي کوکي را کوک کنيد، بگذاريد کارکند، سپس آنرا به کودک بدهيد.

• به کودک مکعبهاي بازي را به شکل يکي در ميان بدهيد تا داخل يک قوطي بيندازد، بعد يک عکس از يک اسباب بازي کوچک به او بدهيد تا داخل قوطي بيندازد.

• يک بازي آشنا را شروع کنيد ، تا زماني که کودک اظهار رضايت کند بازي را ادامه دهيد سپس صبر کنيد ، منتظر به کودک نگاه کنيد و محرکي به او ارائه دهيد. مثل: "چه مي خواهي؟".

• يک بسته بادکنک را باز کنيد ، چند تا از بادکنکها را باد کنيد ، سپس در بسته را محکم ببنديد و آنرا به کودک بدهيد.

• يک بالن را باد کنيد و بگذاريد باد آن خالي شود، سپس بالن خالي را به کودک بدهيد.

• غذايي را که دوست ندارد نزديک دهانش نگهداريد.

• يک اسباب بازي يا خوراکي دلخواه را در يک جعبه شفاف با در محکم بگذاريد بطوريکه نتواند آنرا باز کند، جعبه را به کودک بدهيد و صبر کنيد.

• دست کودک را داخل يک ماده سرد يا چسبناک (فرني) بگذاريد.

• يک توپ را به سمت کودک قل دهيد. پس از چند بار قل دادن ، آن را با يک ماشين يا يک اسباب بازي چرخ دار ديگر عوض کنيد.

• يک اسباب بازي را که توليد صدا مي کند، در يک کيسه بگذاريد. کيسه را تکان دهيد و آنرا به کودک بدهيد.

• يک اسباب بازي جديد براي کودک بياوريد، يا يک عمل خنده دار يا غير معمول را شروع کنيد(گذاشتن دماغ دلقک). منتظر بمانيد تا کودک کاري را انجام دهد. پس از آن عمل کودک را در يک قالب زباني در آوريد( تو فکر مي کني بيني من خنده داره!).

• به کودک کمتر از حد معمول توجه کنيد، بازي را ترک کنيد يا پشت خود را به او کنيد ، صبر کنيد تا کودک تلاش کند توجه شما را جلب کند.

• هدايت اتاق را براي چند دقيقه به کودک بسپاريد. صبر کنيد کودک توجه شما را به شيئ که دوست دارد هدايت کند.

رستم شيرازي -مرکز گفتاردرماني آوا